Ranking CMO wg cyfrowego śladu merytorycznego

Mierzymy publiczny, zawodowy ślad merytoryczny — to, co dana osoba zrobiła w branży pod własnym nazwiskiem i co zostało publicznie udokumentowane: wystąpienia, wykłady, zasiadanie w jury i radach, publikacje, role eksperckie, nagrody.

Nie mierzymy aktywności w social mediach. To świadoma decyzja: część najbardziej wpływowych polskich CMO praktycznie nie istnieje na LinkedInie, więc scoring oparty na followersach mierzyłby przede wszystkim skłonność do autopromocji. Nie mierzymy też siły firmy ani marek — to osobny wymiar, którym ta metoda się nie zajmuje.

Nie prowadzimy profilowania prywatnego. Korzystamy wyłącznie ze źródeł ogólnodostępnych, dotyczących roli zawodowej.

Sygnały zbieramy dwiema metodami, które odpowiadają na inne pytania i mają inne słabości.

Zapytania powstają deterministycznie: ten sam zestaw danych wejściowych zawsze daje ten sam zestaw zapytań. Bez tego wynik nie byłby powtarzalny, a powtarzalność jest tu ważniejsza od jednorazowej trafności.

Trzecia warstwa jest jeszcze przed nami. Strony rejestrów i konkursów pokazują stan bieżący, a ranking ma oceniać zamknięty rok. Domknięcie wymaga sięgnięcia po archiwalne strony minionych edycji. Skala tego braku jest widoczna w kolumnie „tylko datowane” w rankingu powyżej.

Każde znalezisko sprowadzamy do tego samego zapisu, niezależnie od tego, skąd pochodzi. Dzięki temu sygnały z różnych źródeł da się porównywać i sumować.

Nie każdy rodzaj obecności znaczy to samo. Miejsce w radzie organizacji branżowej to inny rodzaj wpływu niż cytat w artykule — i wagi to odzwierciedlają.

Każdy czynnik odpowiada na inne pytanie:

Rola jest opisana w źródle zdaniem, nie kodem, więc dopasowujemy ją po treści: „członkini zarządu” trafia do roli prowadzącej, „prelegentka” do merytorycznej.

Osobno traktujemy nagrodę przyznaną kampanii. Dostaje wagę 0.70 zamiast 1.40, bo mierzy pracę zespołu i agencji, a nie wyłącznie osoby. To założenie, nie fakt — jeśli uznają Państwo, że CMO odpowiada za wynik kampanii w całości, ta waga rośnie i kolejność w czołówce się zmienia.

Prestiż liczymy z nazwy wydarzenia lub organizacji, nie z portalu, na którym informację znaleźliśmy. Złoty Lew z Cannes zostaje Złotym Lwem niezależnie od tego, czy przeczytaliśmy o nim na stronie festiwalu, czy w prasie branżowej.

Każdy sygnał ma ocenę tego, jak mocno jest udokumentowany. Wyższa oznacza źródło bezpośrednie — stronę wydarzenia, listę prelegentów, komunikat organizacji. Niższa oznacza źródło pośrednie, na przykład zbiorczy biogram wyliczający kilkanaście ról bez wskazania edycji.

Na obecnym etapie pewność opisuje rodzaj źródła, a nie zweryfikowaną treść. Sygnały mają wskazane źródła, ale nie mają jeszcze przypiętych cytatów potwierdzających. Domknięcie tego kroku jest zaplanowane i nie zmienia metody — dodaje do każdego sygnału fragment strony, na którym się opiera.

Obok rankingu głównego liczymy drugi, wyłącznie na sygnałach z ustaloną datą. Powód jest techniczny, ale konsekwencja merytoryczna: sygnał bez daty traktowany jest jak bieżący, więc dostaje pełną wartość świeżości.

Różnica między obiema kolumnami mówi, ile dana pozycja zawdzięcza sygnałom, których nie umiemy jeszcze osadzić w czasie. Duży rozjazd nie jest błędem — jest ostrzeżeniem, że w tym miejscu ranking stoi na najsłabszej nodze. Docelowo obie kolumny powinny się zgadzać, i to jest miara gotowości metody.

Poniższe punkty nie są usterkami do naprawienia po cichu — to granice metody, które lepiej znać przed publikacją rankingu.

1. Warstwa archiwalna — strony minionych edycji, żeby przypisać sygnały do konkretnego roku i zrównać ranking główny z kontrolnym.
2. Cytaty potwierdzające — do każdego sygnału fragment źródła, na którym się opiera.
3. Wzorzec kontrolny — ręcznie zebrany komplet dla kilku osób, żeby zmierzyć skuteczność automatu liczbą, a nie wrażeniem.
4. Równy nakład i próg nasycenia — ustalenie, po ilu zapytaniach przestają pojawiać się nowe źródła, i zastosowanie tego progu do wszystkich osób.